CWK      cervicale wervelkolom

LWK       lumbale wervelkolom

 

Lourens Penning werd in 1922 geboren in Leiden. In 1941 ging hij geneeskunde studeren in Groningen. Omdat hij zoals vele andere studenten weigerde de loyaliteitsverklaring aan de bezetter te tekenen, moest hij tot aan het einde van de oorlog twee jaar ondergedoken doorbrengen. Een verdere tegenslag diende zich aan toen hij tijdens zijn coassistentschappen tuberculose opliep. Hiervoor moest hij tweemaal langdurig kuren.

Na zijn afstuderen kon Lourens in 1953 met zijn radiologische opleiding beginnen bij Van der Plaats, die behalve zijn werkzaamheden in Maastricht ook een parttime aanstelling had als hoogleraar in de radiologie in Groningen. Tijdens zijn opleiding werd Lourens overgeplaatst naar deze stad, en hij zou er na het afronden van zijn specialisatie in 1957 de rest van zijn lange werkzame leven doorbrengen. Hij werd benoemd als neuroradioloog in de staf van de neurochirurgische kliniek, aanvankelijk onder leiding van de neurochirurg Lenshoek, later Beks.

 

Lourens Penning heeft zich in zijn wetenschappelijke werk vooral beziggehouden met de studie van de wervelkolom, vooral de halswervelkolom, en dan nog in het bijzonder de effecten van houdingsveranderingen op spinale en intraspinale structuren. In 1960 promoveerde hij cum laude op het proefschrift ‘Functioneel röntgenonderzoek bij degeneratieve en traumatische aandoeningen der laag-cervicale bewegingssegmenten’, en in 1967 volgde zijn benoeming tot hoogleraar.

 

Lourens was een hoogleraar van de oude stempel, die zijn eigen prioriteiten stelde en volgde, in een tijdperk waarin dit nog vrijwel onbeperkt mogelijk was. Hij was niet de man voor grootschalige multicentrische projecten, en zijn onderzoeksthema’s werden bepaald door persoonlijke invallen en inzichten, waarin soms toeval een rol speelde en waarbij verrassende concepten op een buitengewoon begaafde en creatieve manier werden ontwikkeld.

 

In 1987 ging Lourens met emeritaat. Hij liet een nieuwe afdeling na met de meest geavanceerde computergestuurde röntgenapparatuur in de allereerste nieuwbouw van het huidige UMCG. Zijn afscheid bleek uitsluitend officieel te zijn. Hij kwam de dag daarna op de fiets weer terug. Hij had nog veel vragen en vond dat hij nog lang niet klaar was met zijn werk. Gelukkig bleek de afdeling radiologie een goede gastheer te zijn. Lourens fungeerde na zijn emeritaat nog jarenlang als een volwaardig lid van het neuroteam.

Tot het laatst schreef hij artikelen, gaf hij aanschouwelijk onderwijs en was een vraagbaak voor velen. Zijn eerste artikel over de CWK stamt uit 1961. Zijn laatste artikelen, over de LWK en over de mastoïden, werden in 2005 gepubliceerd.

Met name de laatste jaren richtte hij zich volledig op een tweetal nieuwe onderwerpen, namelijk CT van de neusbijholten en van de mastoïden. Van het laatste liet hij de afdeling een prachtig overzicht over normale anatomie en pathologie na.

Als Lourens Penning tot september 2006 had kunnen doorwerken, zou hij 50 jaar als radioloog op het UMCG hebben volgemaakt.

 

Vlak voor zijn overlijden vroeg Joost Gravendeel, zijn directe neuroradiologie-collega, of hij het leuk zou vinden als er een Lourens Penning Prijs zou worden gesticht. Lourens reageerde hierop direct enthousiast.

 

 

Prof.dr. J. T. Wilmink, neuroradioloog

azM Maastricht

Mw. dr. L.C. Meiners, neuroradioloog

UMCG Groningen

 

Zie ook het ‘In memoriam’ van Lourens Penning in MemoRad 2006;11(2):27.