In memoriam Peter Kramer
1 november 1935 – 16 januari 2009
Peter Kramer is op 16 januari op 73-jarige leeftijd overleden aan leukemie.
Peter was één van de eerste kinderradiologen in Nederland. Na zijn studie geneeskunde in Amsterdam specialiseerde hij zich in Maastricht in radiologie. In 1973 werd hij radioloog in het Wilhelmina Kinderziekenhuis te Utrecht. Aanvankelijk waren de omstandigheden moeilijk. De kinderartsen waren immers gewend om zelf de foto’s te beoordelen. Dankzij zijn radiologische kennis gelukte het Peter toch snel een eigen plaats te verwerven, en hij zou in Utrecht blijven tot zijn pensionering in 2000.
Onderwijs was een belangrijk deel van zijn werk. Hij onthulde de geheimen van de kinderradiologie niet alleen aan talrijke assistenten van wat nu het UMC Utrecht heet, maar ook aan vele assistenten uit andere opleidingsziekenhuizen die een stage kinderradiologie bij hem volgden. Hij bouwde een omvangrijke teaching file op die nog steeds wordt gebruikt. Jarenlang organiseerde hij de bijeenkomsten van de Sectie Kinderradiologie en dreef als een ware herder zijn kinderradiologische schaapjes bijeen.
Hij was erg gesteld op zijn internationale contacten en was een trouw bezoeker van de congressen van de European Society of Pediatric Radiology. In 1994 werd hij gekozen tot president van de ESPR en organiseerde hij het jaarlijkse congres in 1995 te Utrecht. Dit beschouwde hij als het hoogtepunt van zijn loopbaan.
Peter was dol op het werken met kinderen. Als een assistent voor de ogen van de verontruste ouders aan het worstelen was met een tegenstribbelend kind, hoefde Peter alleen maar de kamer in te lopen om de wildeman rustig en stil te krijgen. De ouders veerden verheugd op: eindelijk een echte dokter!
Na zijn pensionering kwam Peter nog geregeld langs met iets lekkers voor bij de koffie en maakte hij een praatje. Thuis besteedde hij de meeste tijd aan schilderen en beeldhouwen. Hij schreef een boek over de spirituele kanten van het leven, met de nadruk op het boeddhisme.
We zullen ons Peter herinneren als een lieve en vriendelijke man. Een man met een baard, een schoudertas en een Franse baret. Een man met oog voor zijn collegae, assistenten en laboranten, voor hun vreugden, zorgen en moeilijkheden. Gezien de levenslust en energie die hij tot vlak voor zijn dood uitstraalde is hij veel te vroeg gestorven. Hij laat drie kinderen en acht kleinkinderen na.
Wij zijn hem dankbaar voor alles wat hij voor de kinderradiologie in Nederland heeft bereikt, en vooral voor wat hij voor ons heeft betekend.
Rutger-Jan Nievelstein
Erik Beek
- ma 6 juli 2009 14:52
