In memoriam Tan Wen Hian
6 mei 1924 – 18 juli 2011
Op 18 juli jl. overleed op 87-jarige leeftijd de radioloog in ruste dr. W.H. Tan (Tan Wen Hian). Collega Tan was van maart 1966 tot en met mei 1989 als radioloog verbonden aan het St. Jozef Ziekenhuis te Heemskerk, een ziekenhuis dat door o.a. de toenmalige huisarts dr. Rolink, toen vooral bekend als sportarts van Ajax, werd gesticht. Samen met Liang Ho Sie vormde hij aldaar de radiologenmaatschap. Hieruit kwam het lokale grapje voort dat als er een derde radioloog aangenomen moest worden het een collega Kwi zou moeten zijn, opdat de maatschap Kwi-Tan-Sie zou ontstaan.
Collega Tan is op 6 mei 1924 geboren te Tjiampea (Bogor, Indonesië). Wen Hian was de jongste uit een gezin van 11 kinderen. Het gezin had het niet breed, zodanig dat de kinderen werden ondergebracht in andere gezinnen. De armoede kwam voort uit de weigering van de vader van Wen Hian om onder de Nederlanders te werken. Liever zelfstandig en arm dan rijk en onderdanig, was zijn motto. Wel mocht Wen Hian naar de Nederlandse school en leerde daar over schaatsen en anijsmelk. Wen Hian voelde zich altijd meer Chinees dan Indonesisch. Dat hielp hem met de Chinese handelsgeest de oorlog door: spelenderwijs verkocht hij kruidnagels. Hij volgde de hbs aan het St. Carisius College te Djakarta. Wen Hian wilde eigenlijk onderwijzer worden, maar kon als rechtgeaarde Chinees de ´r´ niet zeggen en kreeg het stempel spraakgebrek opgeplakt. Toen werd hij maar arts, want naar zijn zeggen werden aan een arts minder hoge eisen gesteld dan aan een onderwijzer. Als enige van de kinderen mocht hij gaan studeren en werd op 26-jarige leeftijd naar Nederland gestuurd. Hij heeft zijn studie zelf bekostigd door o.a. als afwasser te werken in de studentenmensa. Hij heeft daar nog samen met de latere minister De Koning de vaat gedaan. Te Utrecht heeft hij zijn artsenopleiding gevolgd. In augustus 1958 behaalde hij zijn artsendiploma. Na twee jaar zowel als assistent interne als chirurgie te Helmond startte zijn opleiding tot radioloog in het St. Canisius Ziekenhuis te Nijmegen. In maart 1966 kreeg hij zijn specialistendiploma en werd promovendus onder prof. William Penn. Dit resulteerde in het proefschrift Diagnostiek van hersentumoren met radio-actieve stoffen. Met name de eerste stelling, ‘De Bloed Hersen Barrière is een fictie’, deed de wenkbrauwen fronsen bij menig neuro(radio)loog.
De dag na zijn afscheid uit Heemskerk mocht ik als zijn opvolger zijn kamer bemannen. Specialisten uit het ziekenhuis die mij welkom heetten verbaasden zich over de lege muren. Tot de laatste dag hadden er namelijk foto´s van zijn passie, de vechtsport, gehangen. Laboranten vertelden dat er wel eens oerkreten uit zijn kamer kwamen als hij weer eens zijn karateoefeningen aan het doen was. Ook zijn kinderen schrokken wel eens op tijdens een rustig tv-avondje, als hij weer eens een techniek uitprobeerde met de bijpassende geluiden. Niet het karate zelf was belangrijk maar de filosofische gedachten erachter. Hij dook na zijn pensionering in de Chinese filosofie. Een mens moet in balans zijn, lichaam en geest.
Wen Hian was een familieman. Zijn droom was een boek te schrijven met drie generaties: met oudste zoon en oudste kleinkind. Het behandelt de verschijnselen van het ouder worden. Als medicus de ouder wordende patiënt behandelend, maar ook zijn eigen ervaringen met ouderdomsverschijnselen. De zaterdag voor zijn dood was het boek af. In het hospice waar hij de laatste dagen verbleef werd toen nog een familiefoto gemaakt. Het hele gezin was bijeen, babbelend, rondrennend; de kleinkinderen mochten met de afstandsbediening van zijn stoel spelen.
De maandag daarop is hij vertrokken.
Dik Busscher
